Dla jednych to okazja do spotkań i powód do dumy i radości. Dla drugich kumulacja lęku, nadziei, tęsknoty. Dodajmy do tego dużo bodźców, tłum ludzi i bardzo różne reakcje otoczenia. Dużo wyzwań, prawda? A jednocześnie – wydarzenie, które dla wielu osób ma ogromne znaczenie. Poza warszawską Paradą Równości w całej Polsce odbywają się marsze równości. Udział w nich to także okazja do tego, by świętować, wspierać, okazać szacunek i poczuć akceptację.
Udział w marszu czy paradzie nie oznacza, że określasz się w jakiś sposób. To nie musi być przestrzeń do coming outu, jeśli nie jesteś na to gotow_a. Możesz pójść, bo:
Albo masz jeszcze inne powody, a do tego chęć pokojowego manifestowania i poczucia się częścią barwnego tłumu.
Jeśli jesteś młodą osobą i pierwszy raz idziesz na takie wydarzenie, możesz się wahać, czy powiedzieć o tym rodzinie, rodzicom, opiekunom. Najlepiej byłoby, gdyby nikt nie musiał mieć obaw związanych z tym, jak rodzice zareagują na wiadomość o udziale w marszu równości.
Ale nie zawsze jest to takie proste. Rodzice mogą być przeciwni z różnych powodów, od światopoglądowych po czysto praktyczne, np. o bezpieczeństwo. W tym drugim przypadku warto:
Być może z różnych przyczyn nie chcesz rozmawiać z rodzicami o pójściu na paradę. Jeśli masz skończone 18 lat możesz decydować samodzielnie, pamiętaj jednak, że zawsze warto powiedzieć komuś bliskiemu o tym, że idzie się na dużą masową imprezę i umówić się na sygnał: “Już po imprezie, jestem w domu”.
Warto wiedzieć, że na paradzie może być dużo osób nagrywających relacje, także dla mediów. To znaczy, że Twój udział może zostać zauważony przez kogoś, kogo nie chcesz o nim informować.
Z drugiej strony – ta impreza zbiera tłumy i pokazuje, że udział w niej nie jest niczym niezwykłym ani wstydliwym. To może dodać pewności siebie i siły do rozmowy z bliskimi, jeśli chcesz im powiedzieć, że być może mają na Twój temat wyobrażenia niezgodne z tym, co czujesz.
Każdy z nas inaczej przeżywa masowe wydarzenia. Są osoby, które uwielbiają być częścią tłumu, dobrze znoszą hałas, a nieprzewidywalność i spontaniczność są dla nich jak najmilsze niespodzianki. Są też tacy, którzy w takich warunkach odczuwają napięcie i szybko dopada ich wyczerpanie. Większość z nas jest gdzieś pomiędzy tymi skrajnie różnymi reakcjami. Wybierając się na paradę, warto dać sobie prawo do świętowania w zgodzie ze sobą. Nie każdy musi iść w centrum i głośno okazywać, jak dobrze się bawi. Można podążać nieco z boku, w swoim tempie, przez krótki czas. To też jest ok.
Przy dużej wrażliwości na dźwięki warto zabrać ze sobą zatyczki do uszu lub słuchawki wygłuszające.
To, w jakim gronie wybierzesz się na paradę, zależy wyłącznie od Twoich preferencji. Każda opcja jest OK. Być może poznasz tu ludzi, z którymi będzie Ci po drodze i spędzicie ten czas w większym gronie. Możesz także przejść trasę, nie nawiązując żadnych rozmów. Właśnie w tym rzecz, że podczas parady możesz być sobą i nie czuć presji. Zadbaj o to, by mieć naładowany telefon, na wypadek, gdybyś potrzebował_ kontaktu z kimś bliskim. Przyda się także power bank.
Parada Równości nie ma jednego ustalonego dresscode’u. Możesz mieć stylówkę w kolorach tęczy, łącznie z uczesaniem i makijażem. Ale nic na siłę. Ubierz się tak, jak chcesz i lubisz. Możesz być w zwykłym stroju. Albo dodać do niego kolorowe akcenty. To święto różnorodności, nie trzeba dopasowywać się do tłumu.
W tym miejscu będzie dużo ludzi wrażliwych, z różnymi życiowymi doświadczeniami. Mogą różnie odbierać czyjeś zachowania i słowa. Jeśli poznajesz nowe osoby, szanuj ich granice. Lepiej nie zaczynać rozmowy od komentowania wyglądu (dla kogoś to może być trudny temat). Zanim jakąś osobę przytulisz, zapytaj, czy możesz to zrobić.
Chroń także swoje własne granice i dbaj o dobre samopoczucie. Pij wodę (zabierz ze sobą butelkę) i chroń się przed słońcem, a jeśli gorzej się poczujesz, nie wahaj się sięgnąć po pomoc.
Parada Równości nie jest zwykłym spacerem przez miasto. Może budzić wiele emocji. Całkiem na miejscu jest radość, wzruszenie, smutek, niepokój… Wszystkie emocje są OK, wszystkie niosą informacje i pomagają nam dbać o siebie. Często wystarczy jedynie je zauważyć, zaakceptować i pozwolić, by działały przez jakiś czas w naszym ciele, np. powodując płacz, śmiech, drżenie. Jeśli nie będziemy walczyć z tymi przejawami ani próbować ich ukryć, to po chwili poczujemy się lepiej. Zawsze dobrym pomysłem jest rozmowa z osobą, która umie okazać empatię – to znaczy aktywnie słuchać, bez oceniania, komentowania, dawania rad. Możesz porozmawiać z bliską osobą albo przyjść do strefy marki Sephora i projektu MŁODE GŁOWY na dyżur psychologiczny.
Czasami emocje są na tyle silne, że powodują duży dyskomfort. Tak jest np. wtedy, gdy ktoś zmaga się z agorafobią i odczuwa lęk przed tym, że w miejscu publicznym, wśród ludzi wydarzy się coś złego, poza kontrolą, np. nie będzie można się wydostać, uwolnić. To zaburzenie może przebiegać z lękiem napadowym (panicznym). Wtedy nagle pojawiają się nieprzyjemne objawy, takie jak palpitacje serca, duszności, pocenie się, drętwienie, zawroty głowy, uczucie tracenia kontroli, odrealnienia. To mija zwykle po kilku-kilkunastu minutach.
Osoba z zaburzeniami lękowymi może uczestniczyć w różnych wydarzeniach, także w Paradzie Równości, jeśli tylko podejmie taką decyzję. W czasie psychoterapii dąży się właśnie do tego, by nie unikać sytuacji wywołujących lęk, ale stopniowo się z nimi oswajać i przekonywać się, że nie są zagrażające. Najlepiej razem z psychoterapeutą opracować plan radzenia sobie z lękiem.
W sytuacji niepokoju można także skorzystać z jednej ze sprawdzonych technik, które pomagają przekierować myśli i wyregulować emocje.
1. Technika „Grounding” (Uziemianie)
2. Oddychanie przeponowe (Deep Breathing)
3. Technika „Squeeze and Release” (Napnij i Rozluźnij)
———————
to uznany na świecie, rekomendowany przez Światową Organizację Zdrowia sposób postępowania w sytuacjach kryzysu emocjonalnego.
Składa się z 3 prostych kroków (PPP):
1.Popatrz (ang. Look)
Oceń sytuację i zwróć uwagę na oznaki kryzysu. Zadbaj o bezpieczeństwo – zarówno swoje, jak i osoby, której udzielasz pomocy.
2. Posłuchaj (ang. Listen)
Okaż empatię i zainteresowanie. Zadawaj otwarte pytania dotyczące sytuacji oraz samopoczucia tej osoby. Uznaj i zaakceptuj wszystkie pojawiające się emocje. Nie oceniaj, nie bagatelizuj doświadczeń i nie udzielaj pochopnych rad.
3. Połącz (ang. Link)
Pomóż osobie dotrzeć do odpowiednich form wsparcia, np. specjalisty zdrowia psychicznego. Przypominaj jej o dostępnych zasobach – mocnych stronach, dotychczasowych sposobach radzenia sobie oraz osobach z otoczenia, które mogą okazać pomoc i wsparcie.
Takiej pomocy może udzielić każdy człowiek. Nie musi być specjalistą. Wystarczy, że okaże empatię i przeznaczy chwilę swojego czasu drugiej osobie: helppp.pl.
W 2026 r. na warszawskiej Paradzie Równości swoją strefę mają marka Sephora i projekt „MŁODE GŁOWY. Otwarcie o zdrowiu psychicznym” Fundacji UNAWEZA Martyny Wojciechowskiej, które łączą siły, by okazać swoje wsparcie wszystkim, dla których ważna jest inkluzywność i szacunek wobec wszystkich ludzi bez wyjątków. W strefie możesz porozmawiać z psychologiem, dowiedzieć się więcej o projekcie MŁODE GŁOWY i poznać zasady Pierwszej Pomocy dla Zdrowia Psychicznego.
Dla jednych to okazja do spotkań i powód do dumy i radości. Dla drugich kumulacja lęku, nadziei, tęsknoty. Dodajmy do tego dużo bodźców, tłum ludzi i bardzo różne reakcje otoczenia. Dużo wyzwań, prawda? A jednocześnie – wydarzenie, które dla wielu osób ma ogromne znaczenie. Poza warszawską Paradą Równości w całej Polsce odbywają się marsze równości. Udział w nich to także okazja do tego, by świętować, wspierać, okazać szacunek i poczuć akceptację.
Udział w marszu czy paradzie nie oznacza, że określasz się w jakiś sposób. To nie musi być przestrzeń do coming outu, jeśli nie jesteś na to gotow_a. Możesz pójść, bo:
Albo masz jeszcze inne powody, a do tego chęć pokojowego manifestowania i poczucia się częścią barwnego tłumu.
Jeśli jesteś młodą osobą i pierwszy raz idziesz na takie wydarzenie, możesz się wahać, czy powiedzieć o tym rodzinie, rodzicom, opiekunom. Najlepiej byłoby, gdyby nikt nie musiał mieć obaw związanych z tym, jak rodzice zareagują na wiadomość o udziale w marszu równości.
Ale nie zawsze jest to takie proste. Rodzice mogą być przeciwni z różnych powodów, od światopoglądowych po czysto praktyczne, np. o bezpieczeństwo. W tym drugim przypadku warto:
Być może z różnych przyczyn nie chcesz rozmawiać z rodzicami o pójściu na paradę. Jeśli masz skończone 18 lat możesz decydować samodzielnie, pamiętaj jednak, że zawsze warto powiedzieć komuś bliskiemu o tym, że idzie się na dużą masową imprezę i umówić się na sygnał: “Już po imprezie, jestem w domu”.
Warto wiedzieć, że na paradzie może być dużo osób nagrywających relacje, także dla mediów. To znaczy, że Twój udział może zostać zauważony przez kogoś, kogo nie chcesz o nim informować.
Z drugiej strony – ta impreza zbiera tłumy i pokazuje, że udział w niej nie jest niczym niezwykłym ani wstydliwym. To może dodać pewności siebie i siły do rozmowy z bliskimi, jeśli chcesz im powiedzieć, że być może mają na Twój temat wyobrażenia niezgodne z tym, co czujesz.
Każdy z nas inaczej przeżywa masowe wydarzenia. Są osoby, które uwielbiają być częścią tłumu, dobrze znoszą hałas, a nieprzewidywalność i spontaniczność są dla nich jak najmilsze niespodzianki. Są też tacy, którzy w takich warunkach odczuwają napięcie i szybko dopada ich wyczerpanie. Większość z nas jest gdzieś pomiędzy tymi skrajnie różnymi reakcjami. Wybierając się na paradę, warto dać sobie prawo do świętowania w zgodzie ze sobą. Nie każdy musi iść w centrum i głośno okazywać, jak dobrze się bawi. Można podążać nieco z boku, w swoim tempie, przez krótki czas. To też jest ok.
Przy dużej wrażliwości na dźwięki warto zabrać ze sobą zatyczki do uszu lub słuchawki wygłuszające.
To, w jakim gronie wybierzesz się na paradę, zależy wyłącznie od Twoich preferencji. Każda opcja jest OK. Być może poznasz tu ludzi, z którymi będzie Ci po drodze i spędzicie ten czas w większym gronie. Możesz także przejść trasę, nie nawiązując żadnych rozmów. Właśnie w tym rzecz, że podczas parady możesz być sobą i nie czuć presji. Zadbaj o to, by mieć naładowany telefon, na wypadek, gdybyś potrzebował_ kontaktu z kimś bliskim. Przyda się także power bank.
Parada Równości nie ma jednego ustalonego dresscode’u. Możesz mieć stylówkę w kolorach tęczy, łącznie z uczesaniem i makijażem. Ale nic na siłę. Ubierz się tak, jak chcesz i lubisz. Możesz być w zwykłym stroju. Albo dodać do niego kolorowe akcenty. To święto różnorodności, nie trzeba dopasowywać się do tłumu.
W tym miejscu będzie dużo ludzi wrażliwych, z różnymi życiowymi doświadczeniami. Mogą różnie odbierać czyjeś zachowania i słowa. Jeśli poznajesz nowe osoby, szanuj ich granice. Lepiej nie zaczynać rozmowy od komentowania wyglądu (dla kogoś to może być trudny temat). Zanim jakąś osobę przytulisz, zapytaj, czy możesz to zrobić.
Chroń także swoje własne granice i dbaj o dobre samopoczucie. Pij wodę (zabierz ze sobą butelkę) i chroń się przed słońcem, a jeśli gorzej się poczujesz, nie wahaj się sięgnąć po pomoc.
Parada Równości nie jest zwykłym spacerem przez miasto. Może budzić wiele emocji. Całkiem na miejscu jest radość, wzruszenie, smutek, niepokój… Wszystkie emocje są OK, wszystkie niosą informacje i pomagają nam dbać o siebie. Często wystarczy jedynie je zauważyć, zaakceptować i pozwolić, by działały przez jakiś czas w naszym ciele, np. powodując płacz, śmiech, drżenie. Jeśli nie będziemy walczyć z tymi przejawami ani próbować ich ukryć, to po chwili poczujemy się lepiej. Zawsze dobrym pomysłem jest rozmowa z osobą, która umie okazać empatię – to znaczy aktywnie słuchać, bez oceniania, komentowania, dawania rad. Możesz porozmawiać z bliską osobą albo przyjść do strefy marki Sephora i projektu MŁODE GŁOWY na dyżur psychologiczny.
Czasami emocje są na tyle silne, że powodują duży dyskomfort. Tak jest np. wtedy, gdy ktoś zmaga się z agorafobią i odczuwa lęk przed tym, że w miejscu publicznym, wśród ludzi wydarzy się coś złego, poza kontrolą, np. nie będzie można się wydostać, uwolnić. To zaburzenie może przebiegać z lękiem napadowym (panicznym). Wtedy nagle pojawiają się nieprzyjemne objawy, takie jak palpitacje serca, duszności, pocenie się, drętwienie, zawroty głowy, uczucie tracenia kontroli, odrealnienia. To mija zwykle po kilku-kilkunastu minutach.
Osoba z zaburzeniami lękowymi może uczestniczyć w różnych wydarzeniach, także w Paradzie Równości, jeśli tylko podejmie taką decyzję. W czasie psychoterapii dąży się właśnie do tego, by nie unikać sytuacji wywołujących lęk, ale stopniowo się z nimi oswajać i przekonywać się, że nie są zagrażające. Najlepiej razem z psychoterapeutą opracować plan radzenia sobie z lękiem.
W sytuacji niepokoju można także skorzystać z jednej ze sprawdzonych technik, które pomagają przekierować myśli i wyregulować emocje.
1. Technika „Grounding” (Uziemianie)
2. Oddychanie przeponowe (Deep Breathing)
3. Technika „Squeeze and Release” (Napnij i Rozluźnij)
———————
to uznany na świecie, rekomendowany przez Światową Organizację Zdrowia sposób postępowania w sytuacjach kryzysu emocjonalnego.
Składa się z 3 prostych kroków (PPP):
1.Popatrz (ang. Look)
Oceń sytuację i zwróć uwagę na oznaki kryzysu. Zadbaj o bezpieczeństwo – zarówno swoje, jak i osoby, której udzielasz pomocy.
2. Posłuchaj (ang. Listen)
Okaż empatię i zainteresowanie. Zadawaj otwarte pytania dotyczące sytuacji oraz samopoczucia tej osoby. Uznaj i zaakceptuj wszystkie pojawiające się emocje. Nie oceniaj, nie bagatelizuj doświadczeń i nie udzielaj pochopnych rad.
3. Połącz (ang. Link)
Pomóż osobie dotrzeć do odpowiednich form wsparcia, np. specjalisty zdrowia psychicznego. Przypominaj jej o dostępnych zasobach – mocnych stronach, dotychczasowych sposobach radzenia sobie oraz osobach z otoczenia, które mogą okazać pomoc i wsparcie.
Takiej pomocy może udzielić każdy człowiek. Nie musi być specjalistą. Wystarczy, że okaże empatię i przeznaczy chwilę swojego czasu drugiej osobie: helppp.pl.
W 2026 r. na warszawskiej Paradzie Równości swoją strefę mają marka Sephora i projekt „MŁODE GŁOWY. Otwarcie o zdrowiu psychicznym” Fundacji UNAWEZA Martyny Wojciechowskiej, które łączą siły, by okazać swoje wsparcie wszystkim, dla których ważna jest inkluzywność i szacunek wobec wszystkich ludzi bez wyjątków. W strefie możesz porozmawiać z psychologiem, dowiedzieć się więcej o projekcie MŁODE GŁOWY i poznać zasady Pierwszej Pomocy dla Zdrowia Psychicznego.
Dla jednych to okazja do spotkań i powód do dumy i radości. Dla drugich kumulacja lęku, nadziei, tęsknoty. Dodajmy do tego dużo bodźców, tłum ludzi i bardzo różne reakcje otoczenia. Dużo wyzwań, prawda? A jednocześnie – wydarzenie, które dla wielu osób ma ogromne znaczenie. Poza warszawską Paradą Równości w całej Polsce odbywają się marsze równości. Udział w nich to także okazja do tego, by świętować, wspierać, okazać szacunek i poczuć akceptację.
Udział w marszu czy paradzie nie oznacza, że określasz się w jakiś sposób. To nie musi być przestrzeń do coming outu, jeśli nie jesteś na to gotow_a. Możesz pójść, bo:
Albo masz jeszcze inne powody, a do tego chęć pokojowego manifestowania i poczucia się częścią barwnego tłumu.
Jeśli jesteś młodą osobą i pierwszy raz idziesz na takie wydarzenie, możesz się wahać, czy powiedzieć o tym rodzinie, rodzicom, opiekunom. Najlepiej byłoby, gdyby nikt nie musiał mieć obaw związanych z tym, jak rodzice zareagują na wiadomość o udziale w marszu równości.
Ale nie zawsze jest to takie proste. Rodzice mogą być przeciwni z różnych powodów, od światopoglądowych po czysto praktyczne, np. o bezpieczeństwo. W tym drugim przypadku warto:
Być może z różnych przyczyn nie chcesz rozmawiać z rodzicami o pójściu na paradę. Jeśli masz skończone 18 lat możesz decydować samodzielnie, pamiętaj jednak, że zawsze warto powiedzieć komuś bliskiemu o tym, że idzie się na dużą masową imprezę i umówić się na sygnał: “Już po imprezie, jestem w domu”.
Warto wiedzieć, że na paradzie może być dużo osób nagrywających relacje, także dla mediów. To znaczy, że Twój udział może zostać zauważony przez kogoś, kogo nie chcesz o nim informować.
Z drugiej strony – ta impreza zbiera tłumy i pokazuje, że udział w niej nie jest niczym niezwykłym ani wstydliwym. To może dodać pewności siebie i siły do rozmowy z bliskimi, jeśli chcesz im powiedzieć, że być może mają na Twój temat wyobrażenia niezgodne z tym, co czujesz.
Każdy z nas inaczej przeżywa masowe wydarzenia. Są osoby, które uwielbiają być częścią tłumu, dobrze znoszą hałas, a nieprzewidywalność i spontaniczność są dla nich jak najmilsze niespodzianki. Są też tacy, którzy w takich warunkach odczuwają napięcie i szybko dopada ich wyczerpanie. Większość z nas jest gdzieś pomiędzy tymi skrajnie różnymi reakcjami. Wybierając się na paradę, warto dać sobie prawo do świętowania w zgodzie ze sobą. Nie każdy musi iść w centrum i głośno okazywać, jak dobrze się bawi. Można podążać nieco z boku, w swoim tempie, przez krótki czas. To też jest ok.
Przy dużej wrażliwości na dźwięki warto zabrać ze sobą zatyczki do uszu lub słuchawki wygłuszające.
To, w jakim gronie wybierzesz się na paradę, zależy wyłącznie od Twoich preferencji. Każda opcja jest OK. Być może poznasz tu ludzi, z którymi będzie Ci po drodze i spędzicie ten czas w większym gronie. Możesz także przejść trasę, nie nawiązując żadnych rozmów. Właśnie w tym rzecz, że podczas parady możesz być sobą i nie czuć presji. Zadbaj o to, by mieć naładowany telefon, na wypadek, gdybyś potrzebował_ kontaktu z kimś bliskim. Przyda się także power bank.
Parada Równości nie ma jednego ustalonego dresscode’u. Możesz mieć stylówkę w kolorach tęczy, łącznie z uczesaniem i makijażem. Ale nic na siłę. Ubierz się tak, jak chcesz i lubisz. Możesz być w zwykłym stroju. Albo dodać do niego kolorowe akcenty. To święto różnorodności, nie trzeba dopasowywać się do tłumu.
W tym miejscu będzie dużo ludzi wrażliwych, z różnymi życiowymi doświadczeniami. Mogą różnie odbierać czyjeś zachowania i słowa. Jeśli poznajesz nowe osoby, szanuj ich granice. Lepiej nie zaczynać rozmowy od komentowania wyglądu (dla kogoś to może być trudny temat). Zanim jakąś osobę przytulisz, zapytaj, czy możesz to zrobić.
Chroń także swoje własne granice i dbaj o dobre samopoczucie. Pij wodę (zabierz ze sobą butelkę) i chroń się przed słońcem, a jeśli gorzej się poczujesz, nie wahaj się sięgnąć po pomoc.
Parada Równości nie jest zwykłym spacerem przez miasto. Może budzić wiele emocji. Całkiem na miejscu jest radość, wzruszenie, smutek, niepokój… Wszystkie emocje są OK, wszystkie niosą informacje i pomagają nam dbać o siebie. Często wystarczy jedynie je zauważyć, zaakceptować i pozwolić, by działały przez jakiś czas w naszym ciele, np. powodując płacz, śmiech, drżenie. Jeśli nie będziemy walczyć z tymi przejawami ani próbować ich ukryć, to po chwili poczujemy się lepiej. Zawsze dobrym pomysłem jest rozmowa z osobą, która umie okazać empatię – to znaczy aktywnie słuchać, bez oceniania, komentowania, dawania rad. Możesz porozmawiać z bliską osobą albo przyjść do strefy marki Sephora i projektu MŁODE GŁOWY na dyżur psychologiczny.
Czasami emocje są na tyle silne, że powodują duży dyskomfort. Tak jest np. wtedy, gdy ktoś zmaga się z agorafobią i odczuwa lęk przed tym, że w miejscu publicznym, wśród ludzi wydarzy się coś złego, poza kontrolą, np. nie będzie można się wydostać, uwolnić. To zaburzenie może przebiegać z lękiem napadowym (panicznym). Wtedy nagle pojawiają się nieprzyjemne objawy, takie jak palpitacje serca, duszności, pocenie się, drętwienie, zawroty głowy, uczucie tracenia kontroli, odrealnienia. To mija zwykle po kilku-kilkunastu minutach.
Osoba z zaburzeniami lękowymi może uczestniczyć w różnych wydarzeniach, także w Paradzie Równości, jeśli tylko podejmie taką decyzję. W czasie psychoterapii dąży się właśnie do tego, by nie unikać sytuacji wywołujących lęk, ale stopniowo się z nimi oswajać i przekonywać się, że nie są zagrażające. Najlepiej razem z psychoterapeutą opracować plan radzenia sobie z lękiem.
W sytuacji niepokoju można także skorzystać z jednej ze sprawdzonych technik, które pomagają przekierować myśli i wyregulować emocje.
1. Technika „Grounding” (Uziemianie)
2. Oddychanie przeponowe (Deep Breathing)
3. Technika „Squeeze and Release” (Napnij i Rozluźnij)
———————
to uznany na świecie, rekomendowany przez Światową Organizację Zdrowia sposób postępowania w sytuacjach kryzysu emocjonalnego.
Składa się z 3 prostych kroków (PPP):
1.Popatrz (ang. Look)
Oceń sytuację i zwróć uwagę na oznaki kryzysu. Zadbaj o bezpieczeństwo – zarówno swoje, jak i osoby, której udzielasz pomocy.
2. Posłuchaj (ang. Listen)
Okaż empatię i zainteresowanie. Zadawaj otwarte pytania dotyczące sytuacji oraz samopoczucia tej osoby. Uznaj i zaakceptuj wszystkie pojawiające się emocje. Nie oceniaj, nie bagatelizuj doświadczeń i nie udzielaj pochopnych rad.
3. Połącz (ang. Link)
Pomóż osobie dotrzeć do odpowiednich form wsparcia, np. specjalisty zdrowia psychicznego. Przypominaj jej o dostępnych zasobach – mocnych stronach, dotychczasowych sposobach radzenia sobie oraz osobach z otoczenia, które mogą okazać pomoc i wsparcie.
Takiej pomocy może udzielić każdy człowiek. Nie musi być specjalistą. Wystarczy, że okaże empatię i przeznaczy chwilę swojego czasu drugiej osobie: helppp.pl.
W 2026 r. na warszawskiej Paradzie Równości swoją strefę mają marka Sephora i projekt „MŁODE GŁOWY. Otwarcie o zdrowiu psychicznym” Fundacji UNAWEZA Martyny Wojciechowskiej, które łączą siły, by okazać swoje wsparcie wszystkim, dla których ważna jest inkluzywność i szacunek wobec wszystkich ludzi bez wyjątków. W strefie możesz porozmawiać z psychologiem, dowiedzieć się więcej o projekcie MŁODE GŁOWY i poznać zasady Pierwszej Pomocy dla Zdrowia Psychicznego.
Dla jednych to okazja do spotkań i powód do dumy i radości. Dla drugich kumulacja lęku, nadziei, tęsknoty. Dodajmy do tego dużo bodźców, tłum ludzi i bardzo różne reakcje otoczenia. Dużo wyzwań, prawda? A jednocześnie – wydarzenie, które dla wielu osób ma ogromne znaczenie. Poza warszawską Paradą Równości w całej Polsce odbywają się marsze równości. Udział w nich to także okazja do tego, by świętować, wspierać, okazać szacunek i poczuć akceptację.
Udział w marszu czy paradzie nie oznacza, że określasz się w jakiś sposób. To nie musi być przestrzeń do coming outu, jeśli nie jesteś na to gotow_a. Możesz pójść, bo:
Albo masz jeszcze inne powody, a do tego chęć pokojowego manifestowania i poczucia się częścią barwnego tłumu.
Jeśli jesteś młodą osobą i pierwszy raz idziesz na takie wydarzenie, możesz się wahać, czy powiedzieć o tym rodzinie, rodzicom, opiekunom. Najlepiej byłoby, gdyby nikt nie musiał mieć obaw związanych z tym, jak rodzice zareagują na wiadomość o udziale w marszu równości.
Ale nie zawsze jest to takie proste. Rodzice mogą być przeciwni z różnych powodów, od światopoglądowych po czysto praktyczne, np. o bezpieczeństwo. W tym drugim przypadku warto:
Być może z różnych przyczyn nie chcesz rozmawiać z rodzicami o pójściu na paradę. Jeśli masz skończone 18 lat możesz decydować samodzielnie, pamiętaj jednak, że zawsze warto powiedzieć komuś bliskiemu o tym, że idzie się na dużą masową imprezę i umówić się na sygnał: “Już po imprezie, jestem w domu”.
Warto wiedzieć, że na paradzie może być dużo osób nagrywających relacje, także dla mediów. To znaczy, że Twój udział może zostać zauważony przez kogoś, kogo nie chcesz o nim informować.
Z drugiej strony – ta impreza zbiera tłumy i pokazuje, że udział w niej nie jest niczym niezwykłym ani wstydliwym. To może dodać pewności siebie i siły do rozmowy z bliskimi, jeśli chcesz im powiedzieć, że być może mają na Twój temat wyobrażenia niezgodne z tym, co czujesz.
Każdy z nas inaczej przeżywa masowe wydarzenia. Są osoby, które uwielbiają być częścią tłumu, dobrze znoszą hałas, a nieprzewidywalność i spontaniczność są dla nich jak najmilsze niespodzianki. Są też tacy, którzy w takich warunkach odczuwają napięcie i szybko dopada ich wyczerpanie. Większość z nas jest gdzieś pomiędzy tymi skrajnie różnymi reakcjami. Wybierając się na paradę, warto dać sobie prawo do świętowania w zgodzie ze sobą. Nie każdy musi iść w centrum i głośno okazywać, jak dobrze się bawi. Można podążać nieco z boku, w swoim tempie, przez krótki czas. To też jest ok.
Przy dużej wrażliwości na dźwięki warto zabrać ze sobą zatyczki do uszu lub słuchawki wygłuszające.
To, w jakim gronie wybierzesz się na paradę, zależy wyłącznie od Twoich preferencji. Każda opcja jest OK. Być może poznasz tu ludzi, z którymi będzie Ci po drodze i spędzicie ten czas w większym gronie. Możesz także przejść trasę, nie nawiązując żadnych rozmów. Właśnie w tym rzecz, że podczas parady możesz być sobą i nie czuć presji. Zadbaj o to, by mieć naładowany telefon, na wypadek, gdybyś potrzebował_ kontaktu z kimś bliskim. Przyda się także power bank.
Parada Równości nie ma jednego ustalonego dresscode’u. Możesz mieć stylówkę w kolorach tęczy, łącznie z uczesaniem i makijażem. Ale nic na siłę. Ubierz się tak, jak chcesz i lubisz. Możesz być w zwykłym stroju. Albo dodać do niego kolorowe akcenty. To święto różnorodności, nie trzeba dopasowywać się do tłumu.
W tym miejscu będzie dużo ludzi wrażliwych, z różnymi życiowymi doświadczeniami. Mogą różnie odbierać czyjeś zachowania i słowa. Jeśli poznajesz nowe osoby, szanuj ich granice. Lepiej nie zaczynać rozmowy od komentowania wyglądu (dla kogoś to może być trudny temat). Zanim jakąś osobę przytulisz, zapytaj, czy możesz to zrobić.
Chroń także swoje własne granice i dbaj o dobre samopoczucie. Pij wodę (zabierz ze sobą butelkę) i chroń się przed słońcem, a jeśli gorzej się poczujesz, nie wahaj się sięgnąć po pomoc.
Parada Równości nie jest zwykłym spacerem przez miasto. Może budzić wiele emocji. Całkiem na miejscu jest radość, wzruszenie, smutek, niepokój… Wszystkie emocje są OK, wszystkie niosą informacje i pomagają nam dbać o siebie. Często wystarczy jedynie je zauważyć, zaakceptować i pozwolić, by działały przez jakiś czas w naszym ciele, np. powodując płacz, śmiech, drżenie. Jeśli nie będziemy walczyć z tymi przejawami ani próbować ich ukryć, to po chwili poczujemy się lepiej. Zawsze dobrym pomysłem jest rozmowa z osobą, która umie okazać empatię – to znaczy aktywnie słuchać, bez oceniania, komentowania, dawania rad. Możesz porozmawiać z bliską osobą albo przyjść do strefy marki Sephora i projektu MŁODE GŁOWY na dyżur psychologiczny.
Czasami emocje są na tyle silne, że powodują duży dyskomfort. Tak jest np. wtedy, gdy ktoś zmaga się z agorafobią i odczuwa lęk przed tym, że w miejscu publicznym, wśród ludzi wydarzy się coś złego, poza kontrolą, np. nie będzie można się wydostać, uwolnić. To zaburzenie może przebiegać z lękiem napadowym (panicznym). Wtedy nagle pojawiają się nieprzyjemne objawy, takie jak palpitacje serca, duszności, pocenie się, drętwienie, zawroty głowy, uczucie tracenia kontroli, odrealnienia. To mija zwykle po kilku-kilkunastu minutach.
Osoba z zaburzeniami lękowymi może uczestniczyć w różnych wydarzeniach, także w Paradzie Równości, jeśli tylko podejmie taką decyzję. W czasie psychoterapii dąży się właśnie do tego, by nie unikać sytuacji wywołujących lęk, ale stopniowo się z nimi oswajać i przekonywać się, że nie są zagrażające. Najlepiej razem z psychoterapeutą opracować plan radzenia sobie z lękiem.
W sytuacji niepokoju można także skorzystać z jednej ze sprawdzonych technik, które pomagają przekierować myśli i wyregulować emocje.
1. Technika „Grounding” (Uziemianie)
2. Oddychanie przeponowe (Deep Breathing)
3. Technika „Squeeze and Release” (Napnij i Rozluźnij)
———————
to uznany na świecie, rekomendowany przez Światową Organizację Zdrowia sposób postępowania w sytuacjach kryzysu emocjonalnego.
Składa się z 3 prostych kroków (PPP):
1.Popatrz (ang. Look)
Oceń sytuację i zwróć uwagę na oznaki kryzysu. Zadbaj o bezpieczeństwo – zarówno swoje, jak i osoby, której udzielasz pomocy.
2. Posłuchaj (ang. Listen)
Okaż empatię i zainteresowanie. Zadawaj otwarte pytania dotyczące sytuacji oraz samopoczucia tej osoby. Uznaj i zaakceptuj wszystkie pojawiające się emocje. Nie oceniaj, nie bagatelizuj doświadczeń i nie udzielaj pochopnych rad.
3. Połącz (ang. Link)
Pomóż osobie dotrzeć do odpowiednich form wsparcia, np. specjalisty zdrowia psychicznego. Przypominaj jej o dostępnych zasobach – mocnych stronach, dotychczasowych sposobach radzenia sobie oraz osobach z otoczenia, które mogą okazać pomoc i wsparcie.
Takiej pomocy może udzielić każdy człowiek. Nie musi być specjalistą. Wystarczy, że okaże empatię i przeznaczy chwilę swojego czasu drugiej osobie: helppp.pl.
W 2026 r. na warszawskiej Paradzie Równości swoją strefę mają marka Sephora i projekt „MŁODE GŁOWY. Otwarcie o zdrowiu psychicznym” Fundacji UNAWEZA Martyny Wojciechowskiej, które łączą siły, by okazać swoje wsparcie wszystkim, dla których ważna jest inkluzywność i szacunek wobec wszystkich ludzi bez wyjątków. W strefie możesz porozmawiać z psychologiem, dowiedzieć się więcej o projekcie MŁODE GŁOWY i poznać zasady Pierwszej Pomocy dla Zdrowia Psychicznego.
Dla jednych to okazja do spotkań i powód do dumy i radości. Dla drugich kumulacja lęku, nadziei, tęsknoty. Dodajmy do tego dużo bodźców, tłum ludzi i bardzo różne reakcje otoczenia. Dużo wyzwań, prawda? A jednocześnie – wydarzenie, które dla wielu osób ma ogromne znaczenie. Poza warszawską Paradą Równości w całej Polsce odbywają się marsze równości. Udział w nich to także okazja do tego, by świętować, wspierać, okazać szacunek i poczuć akceptację.
Udział w marszu czy paradzie nie oznacza, że określasz się w jakiś sposób. To nie musi być przestrzeń do coming outu, jeśli nie jesteś na to gotow_a. Możesz pójść, bo:
Albo masz jeszcze inne powody, a do tego chęć pokojowego manifestowania i poczucia się częścią barwnego tłumu.
Jeśli jesteś młodą osobą i pierwszy raz idziesz na takie wydarzenie, możesz się wahać, czy powiedzieć o tym rodzinie, rodzicom, opiekunom. Najlepiej byłoby, gdyby nikt nie musiał mieć obaw związanych z tym, jak rodzice zareagują na wiadomość o udziale w marszu równości.
Ale nie zawsze jest to takie proste. Rodzice mogą być przeciwni z różnych powodów, od światopoglądowych po czysto praktyczne, np. o bezpieczeństwo. W tym drugim przypadku warto:
Być może z różnych przyczyn nie chcesz rozmawiać z rodzicami o pójściu na paradę. Jeśli masz skończone 18 lat możesz decydować samodzielnie, pamiętaj jednak, że zawsze warto powiedzieć komuś bliskiemu o tym, że idzie się na dużą masową imprezę i umówić się na sygnał: “Już po imprezie, jestem w domu”.
Warto wiedzieć, że na paradzie może być dużo osób nagrywających relacje, także dla mediów. To znaczy, że Twój udział może zostać zauważony przez kogoś, kogo nie chcesz o nim informować.
Z drugiej strony – ta impreza zbiera tłumy i pokazuje, że udział w niej nie jest niczym niezwykłym ani wstydliwym. To może dodać pewności siebie i siły do rozmowy z bliskimi, jeśli chcesz im powiedzieć, że być może mają na Twój temat wyobrażenia niezgodne z tym, co czujesz.
Każdy z nas inaczej przeżywa masowe wydarzenia. Są osoby, które uwielbiają być częścią tłumu, dobrze znoszą hałas, a nieprzewidywalność i spontaniczność są dla nich jak najmilsze niespodzianki. Są też tacy, którzy w takich warunkach odczuwają napięcie i szybko dopada ich wyczerpanie. Większość z nas jest gdzieś pomiędzy tymi skrajnie różnymi reakcjami. Wybierając się na paradę, warto dać sobie prawo do świętowania w zgodzie ze sobą. Nie każdy musi iść w centrum i głośno okazywać, jak dobrze się bawi. Można podążać nieco z boku, w swoim tempie, przez krótki czas. To też jest ok.
Przy dużej wrażliwości na dźwięki warto zabrać ze sobą zatyczki do uszu lub słuchawki wygłuszające.
To, w jakim gronie wybierzesz się na paradę, zależy wyłącznie od Twoich preferencji. Każda opcja jest OK. Być może poznasz tu ludzi, z którymi będzie Ci po drodze i spędzicie ten czas w większym gronie. Możesz także przejść trasę, nie nawiązując żadnych rozmów. Właśnie w tym rzecz, że podczas parady możesz być sobą i nie czuć presji. Zadbaj o to, by mieć naładowany telefon, na wypadek, gdybyś potrzebował_ kontaktu z kimś bliskim. Przyda się także power bank.
Parada Równości nie ma jednego ustalonego dresscode’u. Możesz mieć stylówkę w kolorach tęczy, łącznie z uczesaniem i makijażem. Ale nic na siłę. Ubierz się tak, jak chcesz i lubisz. Możesz być w zwykłym stroju. Albo dodać do niego kolorowe akcenty. To święto różnorodności, nie trzeba dopasowywać się do tłumu.
W tym miejscu będzie dużo ludzi wrażliwych, z różnymi życiowymi doświadczeniami. Mogą różnie odbierać czyjeś zachowania i słowa. Jeśli poznajesz nowe osoby, szanuj ich granice. Lepiej nie zaczynać rozmowy od komentowania wyglądu (dla kogoś to może być trudny temat). Zanim jakąś osobę przytulisz, zapytaj, czy możesz to zrobić.
Chroń także swoje własne granice i dbaj o dobre samopoczucie. Pij wodę (zabierz ze sobą butelkę) i chroń się przed słońcem, a jeśli gorzej się poczujesz, nie wahaj się sięgnąć po pomoc.
Parada Równości nie jest zwykłym spacerem przez miasto. Może budzić wiele emocji. Całkiem na miejscu jest radość, wzruszenie, smutek, niepokój… Wszystkie emocje są OK, wszystkie niosą informacje i pomagają nam dbać o siebie. Często wystarczy jedynie je zauważyć, zaakceptować i pozwolić, by działały przez jakiś czas w naszym ciele, np. powodując płacz, śmiech, drżenie. Jeśli nie będziemy walczyć z tymi przejawami ani próbować ich ukryć, to po chwili poczujemy się lepiej. Zawsze dobrym pomysłem jest rozmowa z osobą, która umie okazać empatię – to znaczy aktywnie słuchać, bez oceniania, komentowania, dawania rad. Możesz porozmawiać z bliską osobą albo przyjść do strefy marki Sephora i projektu MŁODE GŁOWY na dyżur psychologiczny.
Czasami emocje są na tyle silne, że powodują duży dyskomfort. Tak jest np. wtedy, gdy ktoś zmaga się z agorafobią i odczuwa lęk przed tym, że w miejscu publicznym, wśród ludzi wydarzy się coś złego, poza kontrolą, np. nie będzie można się wydostać, uwolnić. To zaburzenie może przebiegać z lękiem napadowym (panicznym). Wtedy nagle pojawiają się nieprzyjemne objawy, takie jak palpitacje serca, duszności, pocenie się, drętwienie, zawroty głowy, uczucie tracenia kontroli, odrealnienia. To mija zwykle po kilku-kilkunastu minutach.
Osoba z zaburzeniami lękowymi może uczestniczyć w różnych wydarzeniach, także w Paradzie Równości, jeśli tylko podejmie taką decyzję. W czasie psychoterapii dąży się właśnie do tego, by nie unikać sytuacji wywołujących lęk, ale stopniowo się z nimi oswajać i przekonywać się, że nie są zagrażające. Najlepiej razem z psychoterapeutą opracować plan radzenia sobie z lękiem.
W sytuacji niepokoju można także skorzystać z jednej ze sprawdzonych technik, które pomagają przekierować myśli i wyregulować emocje.
1. Technika „Grounding” (Uziemianie)
2. Oddychanie przeponowe (Deep Breathing)
3. Technika „Squeeze and Release” (Napnij i Rozluźnij)
———————
to uznany na świecie, rekomendowany przez Światową Organizację Zdrowia sposób postępowania w sytuacjach kryzysu emocjonalnego.
Składa się z 3 prostych kroków (PPP):
1.Popatrz (ang. Look)
Oceń sytuację i zwróć uwagę na oznaki kryzysu. Zadbaj o bezpieczeństwo – zarówno swoje, jak i osoby, której udzielasz pomocy.
2. Posłuchaj (ang. Listen)
Okaż empatię i zainteresowanie. Zadawaj otwarte pytania dotyczące sytuacji oraz samopoczucia tej osoby. Uznaj i zaakceptuj wszystkie pojawiające się emocje. Nie oceniaj, nie bagatelizuj doświadczeń i nie udzielaj pochopnych rad.
3. Połącz (ang. Link)
Pomóż osobie dotrzeć do odpowiednich form wsparcia, np. specjalisty zdrowia psychicznego. Przypominaj jej o dostępnych zasobach – mocnych stronach, dotychczasowych sposobach radzenia sobie oraz osobach z otoczenia, które mogą okazać pomoc i wsparcie.
Takiej pomocy może udzielić każdy człowiek. Nie musi być specjalistą. Wystarczy, że okaże empatię i przeznaczy chwilę swojego czasu drugiej osobie: helppp.pl.
W 2026 r. na warszawskiej Paradzie Równości swoją strefę mają marka Sephora i projekt „MŁODE GŁOWY. Otwarcie o zdrowiu psychicznym” Fundacji UNAWEZA Martyny Wojciechowskiej, które łączą siły, by okazać swoje wsparcie wszystkim, dla których ważna jest inkluzywność i szacunek wobec wszystkich ludzi bez wyjątków. W strefie możesz porozmawiać z psychologiem, dowiedzieć się więcej o projekcie MŁODE GŁOWY i poznać zasady Pierwszej Pomocy dla Zdrowia Psychicznego.
Dla jednych to okazja do spotkań i powód do dumy i radości. Dla drugich kumulacja lęku, nadziei, tęsknoty. Dodajmy do tego dużo bodźców, tłum ludzi i bardzo różne reakcje otoczenia. Dużo wyzwań, prawda? A jednocześnie – wydarzenie, które dla wielu osób ma ogromne znaczenie. Poza warszawską Paradą Równości w całej Polsce odbywają się marsze równości. Udział w nich to także okazja do tego, by świętować, wspierać, okazać szacunek i poczuć akceptację.
Udział w marszu czy paradzie nie oznacza, że określasz się w jakiś sposób. To nie musi być przestrzeń do coming outu, jeśli nie jesteś na to gotow_a. Możesz pójść, bo:
Albo masz jeszcze inne powody, a do tego chęć pokojowego manifestowania i poczucia się częścią barwnego tłumu.
Jeśli jesteś młodą osobą i pierwszy raz idziesz na takie wydarzenie, możesz się wahać, czy powiedzieć o tym rodzinie, rodzicom, opiekunom. Najlepiej byłoby, gdyby nikt nie musiał mieć obaw związanych z tym, jak rodzice zareagują na wiadomość o udziale w marszu równości.
Ale nie zawsze jest to takie proste. Rodzice mogą być przeciwni z różnych powodów, od światopoglądowych po czysto praktyczne, np. o bezpieczeństwo. W tym drugim przypadku warto:
Być może z różnych przyczyn nie chcesz rozmawiać z rodzicami o pójściu na paradę. Jeśli masz skończone 18 lat możesz decydować samodzielnie, pamiętaj jednak, że zawsze warto powiedzieć komuś bliskiemu o tym, że idzie się na dużą masową imprezę i umówić się na sygnał: “Już po imprezie, jestem w domu”.
Warto wiedzieć, że na paradzie może być dużo osób nagrywających relacje, także dla mediów. To znaczy, że Twój udział może zostać zauważony przez kogoś, kogo nie chcesz o nim informować.
Z drugiej strony – ta impreza zbiera tłumy i pokazuje, że udział w niej nie jest niczym niezwykłym ani wstydliwym. To może dodać pewności siebie i siły do rozmowy z bliskimi, jeśli chcesz im powiedzieć, że być może mają na Twój temat wyobrażenia niezgodne z tym, co czujesz.
Każdy z nas inaczej przeżywa masowe wydarzenia. Są osoby, które uwielbiają być częścią tłumu, dobrze znoszą hałas, a nieprzewidywalność i spontaniczność są dla nich jak najmilsze niespodzianki. Są też tacy, którzy w takich warunkach odczuwają napięcie i szybko dopada ich wyczerpanie. Większość z nas jest gdzieś pomiędzy tymi skrajnie różnymi reakcjami. Wybierając się na paradę, warto dać sobie prawo do świętowania w zgodzie ze sobą. Nie każdy musi iść w centrum i głośno okazywać, jak dobrze się bawi. Można podążać nieco z boku, w swoim tempie, przez krótki czas. To też jest ok.
Przy dużej wrażliwości na dźwięki warto zabrać ze sobą zatyczki do uszu lub słuchawki wygłuszające.
To, w jakim gronie wybierzesz się na paradę, zależy wyłącznie od Twoich preferencji. Każda opcja jest OK. Być może poznasz tu ludzi, z którymi będzie Ci po drodze i spędzicie ten czas w większym gronie. Możesz także przejść trasę, nie nawiązując żadnych rozmów. Właśnie w tym rzecz, że podczas parady możesz być sobą i nie czuć presji. Zadbaj o to, by mieć naładowany telefon, na wypadek, gdybyś potrzebował_ kontaktu z kimś bliskim. Przyda się także power bank.
Parada Równości nie ma jednego ustalonego dresscode’u. Możesz mieć stylówkę w kolorach tęczy, łącznie z uczesaniem i makijażem. Ale nic na siłę. Ubierz się tak, jak chcesz i lubisz. Możesz być w zwykłym stroju. Albo dodać do niego kolorowe akcenty. To święto różnorodności, nie trzeba dopasowywać się do tłumu.
W tym miejscu będzie dużo ludzi wrażliwych, z różnymi życiowymi doświadczeniami. Mogą różnie odbierać czyjeś zachowania i słowa. Jeśli poznajesz nowe osoby, szanuj ich granice. Lepiej nie zaczynać rozmowy od komentowania wyglądu (dla kogoś to może być trudny temat). Zanim jakąś osobę przytulisz, zapytaj, czy możesz to zrobić.
Chroń także swoje własne granice i dbaj o dobre samopoczucie. Pij wodę (zabierz ze sobą butelkę) i chroń się przed słońcem, a jeśli gorzej się poczujesz, nie wahaj się sięgnąć po pomoc.
Parada Równości nie jest zwykłym spacerem przez miasto. Może budzić wiele emocji. Całkiem na miejscu jest radość, wzruszenie, smutek, niepokój… Wszystkie emocje są OK, wszystkie niosą informacje i pomagają nam dbać o siebie. Często wystarczy jedynie je zauważyć, zaakceptować i pozwolić, by działały przez jakiś czas w naszym ciele, np. powodując płacz, śmiech, drżenie. Jeśli nie będziemy walczyć z tymi przejawami ani próbować ich ukryć, to po chwili poczujemy się lepiej. Zawsze dobrym pomysłem jest rozmowa z osobą, która umie okazać empatię – to znaczy aktywnie słuchać, bez oceniania, komentowania, dawania rad. Możesz porozmawiać z bliską osobą albo przyjść do strefy marki Sephora i projektu MŁODE GŁOWY na dyżur psychologiczny.
Czasami emocje są na tyle silne, że powodują duży dyskomfort. Tak jest np. wtedy, gdy ktoś zmaga się z agorafobią i odczuwa lęk przed tym, że w miejscu publicznym, wśród ludzi wydarzy się coś złego, poza kontrolą, np. nie będzie można się wydostać, uwolnić. To zaburzenie może przebiegać z lękiem napadowym (panicznym). Wtedy nagle pojawiają się nieprzyjemne objawy, takie jak palpitacje serca, duszności, pocenie się, drętwienie, zawroty głowy, uczucie tracenia kontroli, odrealnienia. To mija zwykle po kilku-kilkunastu minutach.
Osoba z zaburzeniami lękowymi może uczestniczyć w różnych wydarzeniach, także w Paradzie Równości, jeśli tylko podejmie taką decyzję. W czasie psychoterapii dąży się właśnie do tego, by nie unikać sytuacji wywołujących lęk, ale stopniowo się z nimi oswajać i przekonywać się, że nie są zagrażające. Najlepiej razem z psychoterapeutą opracować plan radzenia sobie z lękiem.
W sytuacji niepokoju można także skorzystać z jednej ze sprawdzonych technik, które pomagają przekierować myśli i wyregulować emocje.
1. Technika „Grounding” (Uziemianie)
2. Oddychanie przeponowe (Deep Breathing)
3. Technika „Squeeze and Release” (Napnij i Rozluźnij)
———————
to uznany na świecie, rekomendowany przez Światową Organizację Zdrowia sposób postępowania w sytuacjach kryzysu emocjonalnego.
Składa się z 3 prostych kroków (PPP):
1.Popatrz (ang. Look)
Oceń sytuację i zwróć uwagę na oznaki kryzysu. Zadbaj o bezpieczeństwo – zarówno swoje, jak i osoby, której udzielasz pomocy.
2. Posłuchaj (ang. Listen)
Okaż empatię i zainteresowanie. Zadawaj otwarte pytania dotyczące sytuacji oraz samopoczucia tej osoby. Uznaj i zaakceptuj wszystkie pojawiające się emocje. Nie oceniaj, nie bagatelizuj doświadczeń i nie udzielaj pochopnych rad.
3. Połącz (ang. Link)
Pomóż osobie dotrzeć do odpowiednich form wsparcia, np. specjalisty zdrowia psychicznego. Przypominaj jej o dostępnych zasobach – mocnych stronach, dotychczasowych sposobach radzenia sobie oraz osobach z otoczenia, które mogą okazać pomoc i wsparcie.
Takiej pomocy może udzielić każdy człowiek. Nie musi być specjalistą. Wystarczy, że okaże empatię i przeznaczy chwilę swojego czasu drugiej osobie: helppp.pl.
W 2026 r. na warszawskiej Paradzie Równości swoją strefę mają marka Sephora i projekt „MŁODE GŁOWY. Otwarcie o zdrowiu psychicznym” Fundacji UNAWEZA Martyny Wojciechowskiej, które łączą siły, by okazać swoje wsparcie wszystkim, dla których ważna jest inkluzywność i szacunek wobec wszystkich ludzi bez wyjątków. W strefie możesz porozmawiać z psychologiem, dowiedzieć się więcej o projekcie MŁODE GŁOWY i poznać zasady Pierwszej Pomocy dla Zdrowia Psychicznego.
Dla jednych to okazja do spotkań i powód do dumy i radości. Dla drugich kumulacja lęku, nadziei, tęsknoty. Dodajmy do tego dużo bodźców, tłum ludzi i bardzo różne reakcje otoczenia. Dużo wyzwań, prawda? A jednocześnie – wydarzenie, które dla wielu osób ma ogromne znaczenie. Poza warszawską Paradą Równości w całej Polsce odbywają się marsze równości. Udział w nich to także okazja do tego, by świętować, wspierać, okazać szacunek i poczuć akceptację.
Udział w marszu czy paradzie nie oznacza, że określasz się w jakiś sposób. To nie musi być przestrzeń do coming outu, jeśli nie jesteś na to gotow_a. Możesz pójść, bo:
Albo masz jeszcze inne powody, a do tego chęć pokojowego manifestowania i poczucia się częścią barwnego tłumu.
Jeśli jesteś młodą osobą i pierwszy raz idziesz na takie wydarzenie, możesz się wahać, czy powiedzieć o tym rodzinie, rodzicom, opiekunom. Najlepiej byłoby, gdyby nikt nie musiał mieć obaw związanych z tym, jak rodzice zareagują na wiadomość o udziale w marszu równości.
Ale nie zawsze jest to takie proste. Rodzice mogą być przeciwni z różnych powodów, od światopoglądowych po czysto praktyczne, np. o bezpieczeństwo. W tym drugim przypadku warto:
Być może z różnych przyczyn nie chcesz rozmawiać z rodzicami o pójściu na paradę. Jeśli masz skończone 18 lat możesz decydować samodzielnie, pamiętaj jednak, że zawsze warto powiedzieć komuś bliskiemu o tym, że idzie się na dużą masową imprezę i umówić się na sygnał: “Już po imprezie, jestem w domu”.
Warto wiedzieć, że na paradzie może być dużo osób nagrywających relacje, także dla mediów. To znaczy, że Twój udział może zostać zauważony przez kogoś, kogo nie chcesz o nim informować.
Z drugiej strony – ta impreza zbiera tłumy i pokazuje, że udział w niej nie jest niczym niezwykłym ani wstydliwym. To może dodać pewności siebie i siły do rozmowy z bliskimi, jeśli chcesz im powiedzieć, że być może mają na Twój temat wyobrażenia niezgodne z tym, co czujesz.
Każdy z nas inaczej przeżywa masowe wydarzenia. Są osoby, które uwielbiają być częścią tłumu, dobrze znoszą hałas, a nieprzewidywalność i spontaniczność są dla nich jak najmilsze niespodzianki. Są też tacy, którzy w takich warunkach odczuwają napięcie i szybko dopada ich wyczerpanie. Większość z nas jest gdzieś pomiędzy tymi skrajnie różnymi reakcjami. Wybierając się na paradę, warto dać sobie prawo do świętowania w zgodzie ze sobą. Nie każdy musi iść w centrum i głośno okazywać, jak dobrze się bawi. Można podążać nieco z boku, w swoim tempie, przez krótki czas. To też jest ok.
Przy dużej wrażliwości na dźwięki warto zabrać ze sobą zatyczki do uszu lub słuchawki wygłuszające.
To, w jakim gronie wybierzesz się na paradę, zależy wyłącznie od Twoich preferencji. Każda opcja jest OK. Być może poznasz tu ludzi, z którymi będzie Ci po drodze i spędzicie ten czas w większym gronie. Możesz także przejść trasę, nie nawiązując żadnych rozmów. Właśnie w tym rzecz, że podczas parady możesz być sobą i nie czuć presji. Zadbaj o to, by mieć naładowany telefon, na wypadek, gdybyś potrzebował_ kontaktu z kimś bliskim. Przyda się także power bank.
Parada Równości nie ma jednego ustalonego dresscode’u. Możesz mieć stylówkę w kolorach tęczy, łącznie z uczesaniem i makijażem. Ale nic na siłę. Ubierz się tak, jak chcesz i lubisz. Możesz być w zwykłym stroju. Albo dodać do niego kolorowe akcenty. To święto różnorodności, nie trzeba dopasowywać się do tłumu.
W tym miejscu będzie dużo ludzi wrażliwych, z różnymi życiowymi doświadczeniami. Mogą różnie odbierać czyjeś zachowania i słowa. Jeśli poznajesz nowe osoby, szanuj ich granice. Lepiej nie zaczynać rozmowy od komentowania wyglądu (dla kogoś to może być trudny temat). Zanim jakąś osobę przytulisz, zapytaj, czy możesz to zrobić.
Chroń także swoje własne granice i dbaj o dobre samopoczucie. Pij wodę (zabierz ze sobą butelkę) i chroń się przed słońcem, a jeśli gorzej się poczujesz, nie wahaj się sięgnąć po pomoc.
Parada Równości nie jest zwykłym spacerem przez miasto. Może budzić wiele emocji. Całkiem na miejscu jest radość, wzruszenie, smutek, niepokój… Wszystkie emocje są OK, wszystkie niosą informacje i pomagają nam dbać o siebie. Często wystarczy jedynie je zauważyć, zaakceptować i pozwolić, by działały przez jakiś czas w naszym ciele, np. powodując płacz, śmiech, drżenie. Jeśli nie będziemy walczyć z tymi przejawami ani próbować ich ukryć, to po chwili poczujemy się lepiej. Zawsze dobrym pomysłem jest rozmowa z osobą, która umie okazać empatię – to znaczy aktywnie słuchać, bez oceniania, komentowania, dawania rad. Możesz porozmawiać z bliską osobą albo przyjść do strefy marki Sephora i projektu MŁODE GŁOWY na dyżur psychologiczny.
Czasami emocje są na tyle silne, że powodują duży dyskomfort. Tak jest np. wtedy, gdy ktoś zmaga się z agorafobią i odczuwa lęk przed tym, że w miejscu publicznym, wśród ludzi wydarzy się coś złego, poza kontrolą, np. nie będzie można się wydostać, uwolnić. To zaburzenie może przebiegać z lękiem napadowym (panicznym). Wtedy nagle pojawiają się nieprzyjemne objawy, takie jak palpitacje serca, duszności, pocenie się, drętwienie, zawroty głowy, uczucie tracenia kontroli, odrealnienia. To mija zwykle po kilku-kilkunastu minutach.
Osoba z zaburzeniami lękowymi może uczestniczyć w różnych wydarzeniach, także w Paradzie Równości, jeśli tylko podejmie taką decyzję. W czasie psychoterapii dąży się właśnie do tego, by nie unikać sytuacji wywołujących lęk, ale stopniowo się z nimi oswajać i przekonywać się, że nie są zagrażające. Najlepiej razem z psychoterapeutą opracować plan radzenia sobie z lękiem.
W sytuacji niepokoju można także skorzystać z jednej ze sprawdzonych technik, które pomagają przekierować myśli i wyregulować emocje.
1. Technika „Grounding” (Uziemianie)
2. Oddychanie przeponowe (Deep Breathing)
3. Technika „Squeeze and Release” (Napnij i Rozluźnij)
———————
to uznany na świecie, rekomendowany przez Światową Organizację Zdrowia sposób postępowania w sytuacjach kryzysu emocjonalnego.
Składa się z 3 prostych kroków (PPP):
1.Popatrz (ang. Look)
Oceń sytuację i zwróć uwagę na oznaki kryzysu. Zadbaj o bezpieczeństwo – zarówno swoje, jak i osoby, której udzielasz pomocy.
2. Posłuchaj (ang. Listen)
Okaż empatię i zainteresowanie. Zadawaj otwarte pytania dotyczące sytuacji oraz samopoczucia tej osoby. Uznaj i zaakceptuj wszystkie pojawiające się emocje. Nie oceniaj, nie bagatelizuj doświadczeń i nie udzielaj pochopnych rad.
3. Połącz (ang. Link)
Pomóż osobie dotrzeć do odpowiednich form wsparcia, np. specjalisty zdrowia psychicznego. Przypominaj jej o dostępnych zasobach – mocnych stronach, dotychczasowych sposobach radzenia sobie oraz osobach z otoczenia, które mogą okazać pomoc i wsparcie.
Takiej pomocy może udzielić każdy człowiek. Nie musi być specjalistą. Wystarczy, że okaże empatię i przeznaczy chwilę swojego czasu drugiej osobie: helppp.pl.
W 2026 r. na warszawskiej Paradzie Równości swoją strefę mają marka Sephora i projekt „MŁODE GŁOWY. Otwarcie o zdrowiu psychicznym” Fundacji UNAWEZA Martyny Wojciechowskiej, które łączą siły, by okazać swoje wsparcie wszystkim, dla których ważna jest inkluzywność i szacunek wobec wszystkich ludzi bez wyjątków. W strefie możesz porozmawiać z psychologiem, dowiedzieć się więcej o projekcie MŁODE GŁOWY i poznać zasady Pierwszej Pomocy dla Zdrowia Psychicznego.
Dla jednych to okazja do spotkań i powód do dumy i radości. Dla drugich kumulacja lęku, nadziei, tęsknoty. Dodajmy do tego dużo bodźców, tłum ludzi i bardzo różne reakcje otoczenia. Dużo wyzwań, prawda? A jednocześnie – wydarzenie, które dla wielu osób ma ogromne znaczenie. Poza warszawską Paradą Równości w całej Polsce odbywają się marsze równości. Udział w nich to także okazja do tego, by świętować, wspierać, okazać szacunek i poczuć akceptację.
Udział w marszu czy paradzie nie oznacza, że określasz się w jakiś sposób. To nie musi być przestrzeń do coming outu, jeśli nie jesteś na to gotow_a. Możesz pójść, bo:
Albo masz jeszcze inne powody, a do tego chęć pokojowego manifestowania i poczucia się częścią barwnego tłumu.
Jeśli jesteś młodą osobą i pierwszy raz idziesz na takie wydarzenie, możesz się wahać, czy powiedzieć o tym rodzinie, rodzicom, opiekunom. Najlepiej byłoby, gdyby nikt nie musiał mieć obaw związanych z tym, jak rodzice zareagują na wiadomość o udziale w marszu równości.
Ale nie zawsze jest to takie proste. Rodzice mogą być przeciwni z różnych powodów, od światopoglądowych po czysto praktyczne, np. o bezpieczeństwo. W tym drugim przypadku warto:
Być może z różnych przyczyn nie chcesz rozmawiać z rodzicami o pójściu na paradę. Jeśli masz skończone 18 lat możesz decydować samodzielnie, pamiętaj jednak, że zawsze warto powiedzieć komuś bliskiemu o tym, że idzie się na dużą masową imprezę i umówić się na sygnał: “Już po imprezie, jestem w domu”.
Warto wiedzieć, że na paradzie może być dużo osób nagrywających relacje, także dla mediów. To znaczy, że Twój udział może zostać zauważony przez kogoś, kogo nie chcesz o nim informować.
Z drugiej strony – ta impreza zbiera tłumy i pokazuje, że udział w niej nie jest niczym niezwykłym ani wstydliwym. To może dodać pewności siebie i siły do rozmowy z bliskimi, jeśli chcesz im powiedzieć, że być może mają na Twój temat wyobrażenia niezgodne z tym, co czujesz.
Każdy z nas inaczej przeżywa masowe wydarzenia. Są osoby, które uwielbiają być częścią tłumu, dobrze znoszą hałas, a nieprzewidywalność i spontaniczność są dla nich jak najmilsze niespodzianki. Są też tacy, którzy w takich warunkach odczuwają napięcie i szybko dopada ich wyczerpanie. Większość z nas jest gdzieś pomiędzy tymi skrajnie różnymi reakcjami. Wybierając się na paradę, warto dać sobie prawo do świętowania w zgodzie ze sobą. Nie każdy musi iść w centrum i głośno okazywać, jak dobrze się bawi. Można podążać nieco z boku, w swoim tempie, przez krótki czas. To też jest ok.
Przy dużej wrażliwości na dźwięki warto zabrać ze sobą zatyczki do uszu lub słuchawki wygłuszające.
To, w jakim gronie wybierzesz się na paradę, zależy wyłącznie od Twoich preferencji. Każda opcja jest OK. Być może poznasz tu ludzi, z którymi będzie Ci po drodze i spędzicie ten czas w większym gronie. Możesz także przejść trasę, nie nawiązując żadnych rozmów. Właśnie w tym rzecz, że podczas parady możesz być sobą i nie czuć presji. Zadbaj o to, by mieć naładowany telefon, na wypadek, gdybyś potrzebował_ kontaktu z kimś bliskim. Przyda się także power bank.
Parada Równości nie ma jednego ustalonego dresscode’u. Możesz mieć stylówkę w kolorach tęczy, łącznie z uczesaniem i makijażem. Ale nic na siłę. Ubierz się tak, jak chcesz i lubisz. Możesz być w zwykłym stroju. Albo dodać do niego kolorowe akcenty. To święto różnorodności, nie trzeba dopasowywać się do tłumu.
W tym miejscu będzie dużo ludzi wrażliwych, z różnymi życiowymi doświadczeniami. Mogą różnie odbierać czyjeś zachowania i słowa. Jeśli poznajesz nowe osoby, szanuj ich granice. Lepiej nie zaczynać rozmowy od komentowania wyglądu (dla kogoś to może być trudny temat). Zanim jakąś osobę przytulisz, zapytaj, czy możesz to zrobić.
Chroń także swoje własne granice i dbaj o dobre samopoczucie. Pij wodę (zabierz ze sobą butelkę) i chroń się przed słońcem, a jeśli gorzej się poczujesz, nie wahaj się sięgnąć po pomoc.
Parada Równości nie jest zwykłym spacerem przez miasto. Może budzić wiele emocji. Całkiem na miejscu jest radość, wzruszenie, smutek, niepokój… Wszystkie emocje są OK, wszystkie niosą informacje i pomagają nam dbać o siebie. Często wystarczy jedynie je zauważyć, zaakceptować i pozwolić, by działały przez jakiś czas w naszym ciele, np. powodując płacz, śmiech, drżenie. Jeśli nie będziemy walczyć z tymi przejawami ani próbować ich ukryć, to po chwili poczujemy się lepiej. Zawsze dobrym pomysłem jest rozmowa z osobą, która umie okazać empatię – to znaczy aktywnie słuchać, bez oceniania, komentowania, dawania rad. Możesz porozmawiać z bliską osobą albo przyjść do strefy marki Sephora i projektu MŁODE GŁOWY na dyżur psychologiczny.
Czasami emocje są na tyle silne, że powodują duży dyskomfort. Tak jest np. wtedy, gdy ktoś zmaga się z agorafobią i odczuwa lęk przed tym, że w miejscu publicznym, wśród ludzi wydarzy się coś złego, poza kontrolą, np. nie będzie można się wydostać, uwolnić. To zaburzenie może przebiegać z lękiem napadowym (panicznym). Wtedy nagle pojawiają się nieprzyjemne objawy, takie jak palpitacje serca, duszności, pocenie się, drętwienie, zawroty głowy, uczucie tracenia kontroli, odrealnienia. To mija zwykle po kilku-kilkunastu minutach.
Osoba z zaburzeniami lękowymi może uczestniczyć w różnych wydarzeniach, także w Paradzie Równości, jeśli tylko podejmie taką decyzję. W czasie psychoterapii dąży się właśnie do tego, by nie unikać sytuacji wywołujących lęk, ale stopniowo się z nimi oswajać i przekonywać się, że nie są zagrażające. Najlepiej razem z psychoterapeutą opracować plan radzenia sobie z lękiem.
W sytuacji niepokoju można także skorzystać z jednej ze sprawdzonych technik, które pomagają przekierować myśli i wyregulować emocje.
1. Technika „Grounding” (Uziemianie)
2. Oddychanie przeponowe (Deep Breathing)
3. Technika „Squeeze and Release” (Napnij i Rozluźnij)
———————
to uznany na świecie, rekomendowany przez Światową Organizację Zdrowia sposób postępowania w sytuacjach kryzysu emocjonalnego.
Składa się z 3 prostych kroków (PPP):
1.Popatrz (ang. Look)
Oceń sytuację i zwróć uwagę na oznaki kryzysu. Zadbaj o bezpieczeństwo – zarówno swoje, jak i osoby, której udzielasz pomocy.
2. Posłuchaj (ang. Listen)
Okaż empatię i zainteresowanie. Zadawaj otwarte pytania dotyczące sytuacji oraz samopoczucia tej osoby. Uznaj i zaakceptuj wszystkie pojawiające się emocje. Nie oceniaj, nie bagatelizuj doświadczeń i nie udzielaj pochopnych rad.
3. Połącz (ang. Link)
Pomóż osobie dotrzeć do odpowiednich form wsparcia, np. specjalisty zdrowia psychicznego. Przypominaj jej o dostępnych zasobach – mocnych stronach, dotychczasowych sposobach radzenia sobie oraz osobach z otoczenia, które mogą okazać pomoc i wsparcie.
Takiej pomocy może udzielić każdy człowiek. Nie musi być specjalistą. Wystarczy, że okaże empatię i przeznaczy chwilę swojego czasu drugiej osobie: helppp.pl.
W 2026 r. na warszawskiej Paradzie Równości swoją strefę mają marka Sephora i projekt „MŁODE GŁOWY. Otwarcie o zdrowiu psychicznym” Fundacji UNAWEZA Martyny Wojciechowskiej, które łączą siły, by okazać swoje wsparcie wszystkim, dla których ważna jest inkluzywność i szacunek wobec wszystkich ludzi bez wyjątków. W strefie możesz porozmawiać z psychologiem, dowiedzieć się więcej o projekcie MŁODE GŁOWY i poznać zasady Pierwszej Pomocy dla Zdrowia Psychicznego.
Dla jednych to okazja do spotkań i powód do dumy i radości. Dla drugich kumulacja lęku, nadziei, tęsknoty. Dodajmy do tego dużo bodźców, tłum ludzi i bardzo różne reakcje otoczenia. Dużo wyzwań, prawda? A jednocześnie – wydarzenie, które dla wielu osób ma ogromne znaczenie. Poza warszawską Paradą Równości w całej Polsce odbywają się marsze równości. Udział w nich to także okazja do tego, by świętować, wspierać, okazać szacunek i poczuć akceptację.
Udział w marszu czy paradzie nie oznacza, że określasz się w jakiś sposób. To nie musi być przestrzeń do coming outu, jeśli nie jesteś na to gotow_a. Możesz pójść, bo:
Albo masz jeszcze inne powody, a do tego chęć pokojowego manifestowania i poczucia się częścią barwnego tłumu.
Jeśli jesteś młodą osobą i pierwszy raz idziesz na takie wydarzenie, możesz się wahać, czy powiedzieć o tym rodzinie, rodzicom, opiekunom. Najlepiej byłoby, gdyby nikt nie musiał mieć obaw związanych z tym, jak rodzice zareagują na wiadomość o udziale w marszu równości.
Ale nie zawsze jest to takie proste. Rodzice mogą być przeciwni z różnych powodów, od światopoglądowych po czysto praktyczne, np. o bezpieczeństwo. W tym drugim przypadku warto:
Być może z różnych przyczyn nie chcesz rozmawiać z rodzicami o pójściu na paradę. Jeśli masz skończone 18 lat możesz decydować samodzielnie, pamiętaj jednak, że zawsze warto powiedzieć komuś bliskiemu o tym, że idzie się na dużą masową imprezę i umówić się na sygnał: “Już po imprezie, jestem w domu”.
Warto wiedzieć, że na paradzie może być dużo osób nagrywających relacje, także dla mediów. To znaczy, że Twój udział może zostać zauważony przez kogoś, kogo nie chcesz o nim informować.
Z drugiej strony – ta impreza zbiera tłumy i pokazuje, że udział w niej nie jest niczym niezwykłym ani wstydliwym. To może dodać pewności siebie i siły do rozmowy z bliskimi, jeśli chcesz im powiedzieć, że być może mają na Twój temat wyobrażenia niezgodne z tym, co czujesz.
Każdy z nas inaczej przeżywa masowe wydarzenia. Są osoby, które uwielbiają być częścią tłumu, dobrze znoszą hałas, a nieprzewidywalność i spontaniczność są dla nich jak najmilsze niespodzianki. Są też tacy, którzy w takich warunkach odczuwają napięcie i szybko dopada ich wyczerpanie. Większość z nas jest gdzieś pomiędzy tymi skrajnie różnymi reakcjami. Wybierając się na paradę, warto dać sobie prawo do świętowania w zgodzie ze sobą. Nie każdy musi iść w centrum i głośno okazywać, jak dobrze się bawi. Można podążać nieco z boku, w swoim tempie, przez krótki czas. To też jest ok.
Przy dużej wrażliwości na dźwięki warto zabrać ze sobą zatyczki do uszu lub słuchawki wygłuszające.
To, w jakim gronie wybierzesz się na paradę, zależy wyłącznie od Twoich preferencji. Każda opcja jest OK. Być może poznasz tu ludzi, z którymi będzie Ci po drodze i spędzicie ten czas w większym gronie. Możesz także przejść trasę, nie nawiązując żadnych rozmów. Właśnie w tym rzecz, że podczas parady możesz być sobą i nie czuć presji. Zadbaj o to, by mieć naładowany telefon, na wypadek, gdybyś potrzebował_ kontaktu z kimś bliskim. Przyda się także power bank.
Parada Równości nie ma jednego ustalonego dresscode’u. Możesz mieć stylówkę w kolorach tęczy, łącznie z uczesaniem i makijażem. Ale nic na siłę. Ubierz się tak, jak chcesz i lubisz. Możesz być w zwykłym stroju. Albo dodać do niego kolorowe akcenty. To święto różnorodności, nie trzeba dopasowywać się do tłumu.
W tym miejscu będzie dużo ludzi wrażliwych, z różnymi życiowymi doświadczeniami. Mogą różnie odbierać czyjeś zachowania i słowa. Jeśli poznajesz nowe osoby, szanuj ich granice. Lepiej nie zaczynać rozmowy od komentowania wyglądu (dla kogoś to może być trudny temat). Zanim jakąś osobę przytulisz, zapytaj, czy możesz to zrobić.
Chroń także swoje własne granice i dbaj o dobre samopoczucie. Pij wodę (zabierz ze sobą butelkę) i chroń się przed słońcem, a jeśli gorzej się poczujesz, nie wahaj się sięgnąć po pomoc.
Parada Równości nie jest zwykłym spacerem przez miasto. Może budzić wiele emocji. Całkiem na miejscu jest radość, wzruszenie, smutek, niepokój… Wszystkie emocje są OK, wszystkie niosą informacje i pomagają nam dbać o siebie. Często wystarczy jedynie je zauważyć, zaakceptować i pozwolić, by działały przez jakiś czas w naszym ciele, np. powodując płacz, śmiech, drżenie. Jeśli nie będziemy walczyć z tymi przejawami ani próbować ich ukryć, to po chwili poczujemy się lepiej. Zawsze dobrym pomysłem jest rozmowa z osobą, która umie okazać empatię – to znaczy aktywnie słuchać, bez oceniania, komentowania, dawania rad. Możesz porozmawiać z bliską osobą albo przyjść do strefy marki Sephora i projektu MŁODE GŁOWY na dyżur psychologiczny.
Czasami emocje są na tyle silne, że powodują duży dyskomfort. Tak jest np. wtedy, gdy ktoś zmaga się z agorafobią i odczuwa lęk przed tym, że w miejscu publicznym, wśród ludzi wydarzy się coś złego, poza kontrolą, np. nie będzie można się wydostać, uwolnić. To zaburzenie może przebiegać z lękiem napadowym (panicznym). Wtedy nagle pojawiają się nieprzyjemne objawy, takie jak palpitacje serca, duszności, pocenie się, drętwienie, zawroty głowy, uczucie tracenia kontroli, odrealnienia. To mija zwykle po kilku-kilkunastu minutach.
Osoba z zaburzeniami lękowymi może uczestniczyć w różnych wydarzeniach, także w Paradzie Równości, jeśli tylko podejmie taką decyzję. W czasie psychoterapii dąży się właśnie do tego, by nie unikać sytuacji wywołujących lęk, ale stopniowo się z nimi oswajać i przekonywać się, że nie są zagrażające. Najlepiej razem z psychoterapeutą opracować plan radzenia sobie z lękiem.
W sytuacji niepokoju można także skorzystać z jednej ze sprawdzonych technik, które pomagają przekierować myśli i wyregulować emocje.
1. Technika „Grounding” (Uziemianie)
2. Oddychanie przeponowe (Deep Breathing)
3. Technika „Squeeze and Release” (Napnij i Rozluźnij)
———————
to uznany na świecie, rekomendowany przez Światową Organizację Zdrowia sposób postępowania w sytuacjach kryzysu emocjonalnego.
Składa się z 3 prostych kroków (PPP):
1.Popatrz (ang. Look)
Oceń sytuację i zwróć uwagę na oznaki kryzysu. Zadbaj o bezpieczeństwo – zarówno swoje, jak i osoby, której udzielasz pomocy.
2. Posłuchaj (ang. Listen)
Okaż empatię i zainteresowanie. Zadawaj otwarte pytania dotyczące sytuacji oraz samopoczucia tej osoby. Uznaj i zaakceptuj wszystkie pojawiające się emocje. Nie oceniaj, nie bagatelizuj doświadczeń i nie udzielaj pochopnych rad.
3. Połącz (ang. Link)
Pomóż osobie dotrzeć do odpowiednich form wsparcia, np. specjalisty zdrowia psychicznego. Przypominaj jej o dostępnych zasobach – mocnych stronach, dotychczasowych sposobach radzenia sobie oraz osobach z otoczenia, które mogą okazać pomoc i wsparcie.
Takiej pomocy może udzielić każdy człowiek. Nie musi być specjalistą. Wystarczy, że okaże empatię i przeznaczy chwilę swojego czasu drugiej osobie: helppp.pl.
W 2026 r. na warszawskiej Paradzie Równości swoją strefę mają marka Sephora i projekt „MŁODE GŁOWY. Otwarcie o zdrowiu psychicznym” Fundacji UNAWEZA Martyny Wojciechowskiej, które łączą siły, by okazać swoje wsparcie wszystkim, dla których ważna jest inkluzywność i szacunek wobec wszystkich ludzi bez wyjątków. W strefie możesz porozmawiać z psychologiem, dowiedzieć się więcej o projekcie MŁODE GŁOWY i poznać zasady Pierwszej Pomocy dla Zdrowia Psychicznego.
Dla jednych to okazja do spotkań i powód do dumy i radości. Dla drugich kumulacja lęku, nadziei, tęsknoty. Dodajmy do tego dużo bodźców, tłum ludzi i bardzo różne reakcje otoczenia. Dużo wyzwań, prawda? A jednocześnie – wydarzenie, które dla wielu osób ma ogromne znaczenie. Poza warszawską Paradą Równości w całej Polsce odbywają się marsze równości. Udział w nich to także okazja do tego, by świętować, wspierać, okazać szacunek i poczuć akceptację.
Udział w marszu czy paradzie nie oznacza, że określasz się w jakiś sposób. To nie musi być przestrzeń do coming outu, jeśli nie jesteś na to gotow_a. Możesz pójść, bo:
Albo masz jeszcze inne powody, a do tego chęć pokojowego manifestowania i poczucia się częścią barwnego tłumu.
Jeśli jesteś młodą osobą i pierwszy raz idziesz na takie wydarzenie, możesz się wahać, czy powiedzieć o tym rodzinie, rodzicom, opiekunom. Najlepiej byłoby, gdyby nikt nie musiał mieć obaw związanych z tym, jak rodzice zareagują na wiadomość o udziale w marszu równości.
Ale nie zawsze jest to takie proste. Rodzice mogą być przeciwni z różnych powodów, od światopoglądowych po czysto praktyczne, np. o bezpieczeństwo. W tym drugim przypadku warto:
Być może z różnych przyczyn nie chcesz rozmawiać z rodzicami o pójściu na paradę. Jeśli masz skończone 18 lat możesz decydować samodzielnie, pamiętaj jednak, że zawsze warto powiedzieć komuś bliskiemu o tym, że idzie się na dużą masową imprezę i umówić się na sygnał: “Już po imprezie, jestem w domu”.
Warto wiedzieć, że na paradzie może być dużo osób nagrywających relacje, także dla mediów. To znaczy, że Twój udział może zostać zauważony przez kogoś, kogo nie chcesz o nim informować.
Z drugiej strony – ta impreza zbiera tłumy i pokazuje, że udział w niej nie jest niczym niezwykłym ani wstydliwym. To może dodać pewności siebie i siły do rozmowy z bliskimi, jeśli chcesz im powiedzieć, że być może mają na Twój temat wyobrażenia niezgodne z tym, co czujesz.
Każdy z nas inaczej przeżywa masowe wydarzenia. Są osoby, które uwielbiają być częścią tłumu, dobrze znoszą hałas, a nieprzewidywalność i spontaniczność są dla nich jak najmilsze niespodzianki. Są też tacy, którzy w takich warunkach odczuwają napięcie i szybko dopada ich wyczerpanie. Większość z nas jest gdzieś pomiędzy tymi skrajnie różnymi reakcjami. Wybierając się na paradę, warto dać sobie prawo do świętowania w zgodzie ze sobą. Nie każdy musi iść w centrum i głośno okazywać, jak dobrze się bawi. Można podążać nieco z boku, w swoim tempie, przez krótki czas. To też jest ok.
Przy dużej wrażliwości na dźwięki warto zabrać ze sobą zatyczki do uszu lub słuchawki wygłuszające.
To, w jakim gronie wybierzesz się na paradę, zależy wyłącznie od Twoich preferencji. Każda opcja jest OK. Być może poznasz tu ludzi, z którymi będzie Ci po drodze i spędzicie ten czas w większym gronie. Możesz także przejść trasę, nie nawiązując żadnych rozmów. Właśnie w tym rzecz, że podczas parady możesz być sobą i nie czuć presji. Zadbaj o to, by mieć naładowany telefon, na wypadek, gdybyś potrzebował_ kontaktu z kimś bliskim. Przyda się także power bank.
Parada Równości nie ma jednego ustalonego dresscode’u. Możesz mieć stylówkę w kolorach tęczy, łącznie z uczesaniem i makijażem. Ale nic na siłę. Ubierz się tak, jak chcesz i lubisz. Możesz być w zwykłym stroju. Albo dodać do niego kolorowe akcenty. To święto różnorodności, nie trzeba dopasowywać się do tłumu.
W tym miejscu będzie dużo ludzi wrażliwych, z różnymi życiowymi doświadczeniami. Mogą różnie odbierać czyjeś zachowania i słowa. Jeśli poznajesz nowe osoby, szanuj ich granice. Lepiej nie zaczynać rozmowy od komentowania wyglądu (dla kogoś to może być trudny temat). Zanim jakąś osobę przytulisz, zapytaj, czy możesz to zrobić.
Chroń także swoje własne granice i dbaj o dobre samopoczucie. Pij wodę (zabierz ze sobą butelkę) i chroń się przed słońcem, a jeśli gorzej się poczujesz, nie wahaj się sięgnąć po pomoc.
Parada Równości nie jest zwykłym spacerem przez miasto. Może budzić wiele emocji. Całkiem na miejscu jest radość, wzruszenie, smutek, niepokój… Wszystkie emocje są OK, wszystkie niosą informacje i pomagają nam dbać o siebie. Często wystarczy jedynie je zauważyć, zaakceptować i pozwolić, by działały przez jakiś czas w naszym ciele, np. powodując płacz, śmiech, drżenie. Jeśli nie będziemy walczyć z tymi przejawami ani próbować ich ukryć, to po chwili poczujemy się lepiej. Zawsze dobrym pomysłem jest rozmowa z osobą, która umie okazać empatię – to znaczy aktywnie słuchać, bez oceniania, komentowania, dawania rad. Możesz porozmawiać z bliską osobą albo przyjść do strefy marki Sephora i projektu MŁODE GŁOWY na dyżur psychologiczny.
Czasami emocje są na tyle silne, że powodują duży dyskomfort. Tak jest np. wtedy, gdy ktoś zmaga się z agorafobią i odczuwa lęk przed tym, że w miejscu publicznym, wśród ludzi wydarzy się coś złego, poza kontrolą, np. nie będzie można się wydostać, uwolnić. To zaburzenie może przebiegać z lękiem napadowym (panicznym). Wtedy nagle pojawiają się nieprzyjemne objawy, takie jak palpitacje serca, duszności, pocenie się, drętwienie, zawroty głowy, uczucie tracenia kontroli, odrealnienia. To mija zwykle po kilku-kilkunastu minutach.
Osoba z zaburzeniami lękowymi może uczestniczyć w różnych wydarzeniach, także w Paradzie Równości, jeśli tylko podejmie taką decyzję. W czasie psychoterapii dąży się właśnie do tego, by nie unikać sytuacji wywołujących lęk, ale stopniowo się z nimi oswajać i przekonywać się, że nie są zagrażające. Najlepiej razem z psychoterapeutą opracować plan radzenia sobie z lękiem.
W sytuacji niepokoju można także skorzystać z jednej ze sprawdzonych technik, które pomagają przekierować myśli i wyregulować emocje.
1. Technika „Grounding” (Uziemianie)
2. Oddychanie przeponowe (Deep Breathing)
3. Technika „Squeeze and Release” (Napnij i Rozluźnij)
———————
to uznany na świecie, rekomendowany przez Światową Organizację Zdrowia sposób postępowania w sytuacjach kryzysu emocjonalnego.
Składa się z 3 prostych kroków (PPP):
1.Popatrz (ang. Look)
Oceń sytuację i zwróć uwagę na oznaki kryzysu. Zadbaj o bezpieczeństwo – zarówno swoje, jak i osoby, której udzielasz pomocy.
2. Posłuchaj (ang. Listen)
Okaż empatię i zainteresowanie. Zadawaj otwarte pytania dotyczące sytuacji oraz samopoczucia tej osoby. Uznaj i zaakceptuj wszystkie pojawiające się emocje. Nie oceniaj, nie bagatelizuj doświadczeń i nie udzielaj pochopnych rad.
3. Połącz (ang. Link)
Pomóż osobie dotrzeć do odpowiednich form wsparcia, np. specjalisty zdrowia psychicznego. Przypominaj jej o dostępnych zasobach – mocnych stronach, dotychczasowych sposobach radzenia sobie oraz osobach z otoczenia, które mogą okazać pomoc i wsparcie.
Takiej pomocy może udzielić każdy człowiek. Nie musi być specjalistą. Wystarczy, że okaże empatię i przeznaczy chwilę swojego czasu drugiej osobie: helppp.pl.
W 2026 r. na warszawskiej Paradzie Równości swoją strefę mają marka Sephora i projekt „MŁODE GŁOWY. Otwarcie o zdrowiu psychicznym” Fundacji UNAWEZA Martyny Wojciechowskiej, które łączą siły, by okazać swoje wsparcie wszystkim, dla których ważna jest inkluzywność i szacunek wobec wszystkich ludzi bez wyjątków. W strefie możesz porozmawiać z psychologiem, dowiedzieć się więcej o projekcie MŁODE GŁOWY i poznać zasady Pierwszej Pomocy dla Zdrowia Psychicznego.
